Mijn bijdrage aan een Keniaans kindertehuis - Deel 2

29 MEI 2017

In 2009 ging één van onze founders voor Stichting Watu Wangu naar Kenia, in deze blog deelt hij zijn ervaringen.

Eerste freestyle voetbal show ooit in KeniaGedurende een dagelijkse wandeling passeerden we eens een voetbalveld. Op zo’n moment komt dan de liefhebber in mij naar boven. “Kom”, zei ik tegen Harald. “Als freestyle voetballer laat ik die gasten eens wat zien”. Langs het veld stonden zo’n honderd man te kijken. In de voor ons dichtstbijzijnde hoek van het veld was een groepje met een bal aan het spelen. Mijn vraag of ik mee mocht doen werd met instemmende knikjes beantwoord. Al snel stroomden er veertig tot vijftig man onze kant op. Dit hadden ze nog nooit gezien. Spelers die met de wedstrijd bezig waren, liepen het veld af. Kort daarna legde de scheidsrechter het spel stil omdat er nog maar een paar spelers op het veld stonden. In mijn leven heb ik meer dan zevenhonderd shows gegeven, maar daar langs de lijn een balletje trappen is denk ik toch wel één van mijn hoogtepunten. Een geweldig moment! “Dit hadden ze nog nooit gezien. Spelers die met de wedstrijd bezig waren, liepen het veld af. Kort daarna legde de scheidsrechter het spel stil omdat er nog maar een paar spelers op het veld stonden.” Elke dag dat we aankwamen bij het kindertehuis, werden we steevast geconfronteerd met de slechte voorbereidingen waar mee gewerkt moest worden. Wachten op gereedschap, materiaal of medewerking was eerder regel dan uitzondering. Toen het hout weer eens op was, stuurden we twee bewakers op pad om een paar extra palen te halen. We drukten ze wat geld in de hand en namen zelf een korte pauze. Na ruim twee uur was er nog geen spoor van de bewakers. We belden Hellen op en legden haar de situatie uit. Het eerste wat ze vroeg, was hoeveel geld we de bewakers mee hadden gegeven. Omgerekend was het tien euro. “Kom dan maar terug naar het resort, want die zie je voorlopig niet meer terug”. In onze onwetendheid hadden we twintig keer zoveel gegeven als dat nodig was. Pas laat in de avond kwamen de bewakers terug. Stomdronken. Hellen was woest! Later die week, toen we de omgeving aan het bekijken waren, begon ik steeds meer te beseffen hoeveel geld we hadden weggegeven. We liepen langs een kapper en Harald vond dat ik met mijn ‘bossie’ maar even in de stoel moest plaatsnemen. Vijf minuten later stonden we weer buiten. Ik met een kort gewiekt kapsel en de rekening van zeventig cent. En dat was inclusief een flesje cola. Bij terugkomst werd er een geit geslacht voor het avondmaal. Gevraagd werd of we aanwezig wilden zijn bij de slachting. Dat lieten we liever even passeren. Wel moesten wij, twee broekies van twintig jaar, bepalen of de bewakers ontslagen moesten worden. Zij hadden immers van ons gestolen. We konden het niet over onze harten verkrijgen deze mannen uit hun baan te ontheven en lieten ze na een aantal excuses blijven. Daarvoor zijn we later door beide heren nog veelvuldig bedankt. “Het eerste wat ze vroeg, was hoeveel geld we de bewakers mee hadden gegeven. Omgerekend was het tien euro. “Kom dan maar terug naar het resort, want die zie je voorlopig niet meer terug” Eigen levenswijze onder de loepZo vlogen twee bijzondere en indrukwekkende weken om. Het gaf een voldaan gevoel om een bijdrage te kunnen leveren aan het kindertehuis waarvan de opening destijds bijna plaats zou vinden. Een fantastisch mooi initiatief van Hellen, die zelf vroeger ook als wees rondliep in Nairobi. We beloonden onszelf nog even met een kijkje in de Afrikaanse natuur. Zo zagen we de Big Five in een natuurpark, oude Afrikaanse stammen en vanuit het overweldigende natuurgebied Masai Mara zagen we in de verte de besneeuwde Kilimanjaro. We waren onder de indruk van de olifanten, leeuwen en alle andere diersoorten die we van heel dichtbij mochten zien, al viel dat in het niets bij de indrukken die we in de voorgaande twee weken hadden opgedaan. Tijdens de lange terugreis dacht ik na over mijn eigen levenswijze. Het was tijd om eens een einde te maken aan mijn gewoonte om altijd een broodje of flesje drinken te halen als ik moest wachten op de bus op het Centraal Station van Groningen. Met mijn eigen ogen had ik gezien dat mensen in Kenia met zo weinig moesten leven. Ik moest me maar eens gaan houden aan gewoon drie keer per dag eten. Tevens sprak ik met mezelf af dat ik iets ging doen voor de kinderen in het kindertehuis waar wij twee weken aan hadden mogen bijdragen. Maar wat kon ik doen? Het gemakkelijkste leek mij nieuwe vrijwilligers regelen, mensen die wilden bijdragen aan het kindertehuis. Eenmaal terug in mijn dagelijkse ritme kwam van die plannen weinig terecht. GoodrDaar is 2,5 jaar geleden verandering in gekomen. Samen met een vriend, Ewan Scholte, startte ik Goodr. Dit is een online tool waarmee je door te surfen op internet, geld binnenhaalt voor een goed doel naar keuze. Wanneer je een website bezoekt waar een advertentie op staat en je gebruikt onze tool, weet je dat een adverteerder bijdraagt aan het doel dat jij hebt gekozen. Watu Wangu was een van de eerste doelen die we online hebben gezet. Ik zou het geweldig vinden als ik, samen met jullie, op deze manier wederom een bijdrage kan leveren aan het kindertehuis Watu Wangu in Tulia. Klik op onderstaande link voor meer informatie over Watu Wangu en draag gratis bij aan het kindertehuis.